Anubis&andereverhalen

Hoofdstuk 11

Sterre werd meegenomen naar het kasteel daar werd ze in een toren kamer op een een mooi hemelbed gelegd. ze was nog steeds bewusteloos van die klap die ze gekregen had. Toen ze op het bed lag werd ze alleen gelaten en deden de soldaten de deur op slot.

Beneden in de kerkers was het alles behalve rustig. Lexie was helemaal door het dolle heen omdat ze uit die kerker wou, ze schopte tegen alles wat ze zag. Vince had haar al een paar keer rustig proberen te krijgen. maar dat lukte niet dus was hij op een strooibaal gaan zitten en ging hij nadenken hoe ze eruit zouden moeten komen. Opeens werd de deur met een knal open gegooid en kwam er een man binnen. Vince en Lexie herkende hem niet en gingen bang naast elkaar zitten. De man keek hen met gemene ogen aan. "Ik kwam jullie even meedelen dat we 1 van jullie vriendjes hebben gevangen en meegenomen." zei hij op een akelige manier. Lexie sprong op "Wie dan?" vroeg ze bang. De man keek haar met een blik aan dat ze weer moest gaan zitten en dat deed ze ook maar snel. "Een meisje met bruin haar," zei hij toen. "Sterre!!" riepen Vince en Lexie gelijk. "Waar is ze?" vroeg vince. "Dat gaat jullie niks aan!" schreeuwde de man en hij liep weer weg. "Ow nee vince straks is er wat met sterre, straks gaan ze haar wat aan doen of hebben ze dat al gedaan en dan zitten wij hier en we kunnen niks doen en dan...." ratelde lexie aan 1 stuk door. Vince probeerde haar te kalmeren hoewel hij zelf ook niet helemaal gerust was.

Ondertussen bij Raphael, Pim, Marcel en Anastacia was het ook een gekkenhuis. Nadat ze het sleepspoor hadden gevonden ging Raphael meteen ervan uit dat het van sterre was en was gaan rennen in de richting waar het spoor naartoe leidde. Ana en marcel vonden het maar eng en waren heel de tijd verhalen aan het vertellen van wat er wel niet met Sterre gebeurd kon zijn. Ze waren nu al bijna bij het kasteel alleen dat zagen ze niet omdat het bos heel dicht begroeit was."En dan word ze straks opgegeten door muizen in zo'n kerker met maar 1 sneetje brood per dag" was marcel nog volop aan het vertellen. Anastacia zat te gruwen bij het idee. "Marcel stop nou met je flauwe grappen het is niet leuk je ziet toch al dat raphael het gewoon niet meer volhoud zo bezorgd is hij" zei pim tegen marcel. ana keek even boos naar raphael omdat ze nog steeds jaloers was.

"Vince, mis jij marcel?" vroeg lexie opeens uit het niets. Ze sloeg haar handen voor haar mond. Vince keek haar aan. "Ja ik mis mijn broertje wel ja, ik hoop dat hij zichzelf niet in moeilijkheden werkt" hij lachte bij het idee dat marcel weer eens in moeilijkheden was. Lexie keek verdrietig naar de deur. Vince zag het en ging naast haar zitten. "Hé ik snap best wel dat je marcel mist hoor." zei hij lief, lexie keek hem aan alsof ze niet begreep waar hij het over had. Vince lachte "Kom op lexie geef nou maar toe je bent verliefd op mijn kleine broer"zei hij tussen het lachen door. Lexie keek verlegen naar haar schoenen. "Ja oke dat is waar maar hij vind mij toch niet leuk hij is alleen maar bezig met anastacia" zei ze sip. "Weet je lexie als we worden gered ga je met marcel praten, ik weet zeker dat hij jou ook leuk vind."zei vince bemoedigend. "ALS we worden gered" zei lexie daarna zacht en ze keek weer verdrietig naar de deur.

Sterre lag nog steeds op bed maar was nu wel wakker geworden. Ze keek om haar heen. ze lag in een grote ronde kamer met heel veel schilderijen aan de muur en een hele grote spiegel naast een kast. Er was 1 deur maar zoals ze vanaf het bed kon zien was die op slot. Ook waren er een paar ramen maar de gordijnen hingen er voor dus kon ze niet naar buiten kijken. Ze stond op en probeerde wat te lopen. Maar dat ging heel moeilijk want door de klap in het bos had ze hele erge hoofdpijn gekregen. Ze liep wankelend naar een raam toe en schoof het gordijn opzij. daarna deed ze het raam open en keek naar buiten of ze kon ontsnappen. Maar dat was onmogelijk omdat ze in een toren zat van ongeveer 25 meter boven de grond. Ze keek richting het bos dat zich aan alle kanten van de berg (waar het kasteel op staat) bevond. Het zag er best mooi uit maar tegelijkertijd was er ook iets beangstigend aan. Opeens klapte de deur achter sterre met een klap open en kwam er een meisje van haar leeftijd naar binnen lopen. Sterre deed nel het raam dicht en draaide zich om en liep naar het bed toe waar ze op ging zitten. Ze keek bang naar het meisje dat naar haar toe kwam lopen. Het meisje had mooie lange zwarte haren dat golvend over haar schouyder hing. Ze had fel groene ogen. een een slank figuur. ze had een dienblad met soep en brood in haar handen dat ze naast sterre op bed zette. "Je hoeft niet bang te zijn hoor. ik bijt niet." zei ze met een glimlach. "W...Wie ben j...jij?"vroeg sterre stotterend. "Ik heet Kim," zei het meisje. "Wat doe ik hier?" vroeg sterre met wat meer moed in haar stem. Het meisje keek even moeilijk. "Uhm... nou dat mag ik niet zeggen sorry, maar ik beloof je dat het goed komt oke?" Ze ze zacht. Sterre knikte en het meisje verliet de kamer weer.

"Ik ben moe jongens, kunnen we even stoppen?" vroeg anastacia die naar haar beblaarde voeten keek. De jongens keken elkaar aan. Ze waren ook uitgeput maar ze wouden het liefst zo snel mogelijk naar de andere. "Oke dan gaan we heel even zitten, maar daarna gaan we weer verder" zie Pim. Iedereen ging even zitten en keek om zich heen. "Dudes ik heb zo'n honger!" zat marcel na 2 minuten al te zeuren. pim stond op "ik zal wel even kijken of ik wat vruchten ofzo kan vinden."zei hij en hij lief een stukje van de groep af. raphael stond ook op en liep achter pim aan om hem te helpen. Ana wou ook opstaan maar raphael keek haar streng aan en zei "blijven zitten jullie 2 we komen zo terug." marcel en ana knikte braaf en bleven alle 2 zitten. pim en raphael waren al een kwartier aan het lopen. pim hield heel de tijd bij waar ze vandaan kwamen en welke richting ze in liepen via zijn recorder. "Pim zie jij al iets eetbaars want ik weet het niet meer hoor" zei raphael uitgeput. Pim keek omzich heen maar zag ook niks. "nee ik weet het ook niet meer, kom dan gaan we terug naar de andere"zei hij. Maar meteen nadat hij dat gezegd had kwam er een grote dikke mistwolk opzetten. pim en raphael keken verbaasd om zich heen. ze zagen elkaar nog maar net staan. "pim wat is dit?" vroeg raphael bang. "Ik weet het niet maar het is vast niks goeds"zei pim bang. de jongens gingen met hun ruggen tegen elkaar aanstaan omdat ze anders elkaar zouden kwijt raken. Ze zagen nu helemaal niks meer. geen plant geen boom niets. Pim keek of hij iets kon doen om hen te redden toen er een golf van geurtjes zijn neus binnen drong. hij keek omzich heen waar het vandaan kwam maar de geuren werden steeds sterker en het begon pijn te doen. Raphael voelde dat pim op de grond viel. "Pim wat doe je?"riep hij. Maar pim reageerde niet meer. door al die geuren was hij bewusteloos geraakt.

In het kasteel in een kleine geheime kamer stonden 3 personen met een gote glimlach op hun gezicht. "Het is gelukt! we hebben het zintuig REUK!" schreeuwde een man door de kamer heen.

Hoofdstuk 12

een paar minuten eerder:

Sterre had haar eten net op en stond een beetje rond te kijken naar de schilderijen het waren allemaal portretten. De meeste herkende ze daar stonden kai of arlene op. Ze had alle portretten gezien toen ze opeens zag dat de kast op een kiertje stond. Ze liep er naartoe en deed hem verder open. ze zag 2 schilderijnen liggen. Ze pakte de voorste en keek wat er op stond. Het was een grote rots met 5 kleine rosten erom heen. boven op de grote rots stak een zwaard uit. sterre herkende het zwaard meteen. het was het zwaard van exalcibar. Daar waren kai en arlene in hun eigen tijd naar op zoek. en daar moesten ze hun zintuigen voor hebben.En zo konden ze dan die ene ewan redden en het zwaard in handen krijgen. sterre keek naar de andere 5 kleinere rotsen er was iets vreemds aan het leek wel of er iets in die stenen gekrast zat. sterre keek er nog even goed naar,Toen zag ze wat het waren. het waren hun zintuigen in 1 van de rotsen was een oog uitgehouden en in een andere een neus en verder nog een mond, een hand en een oor. Sterre zette het schilderij neer en wou het andere pakken toen ze vanuit haar oog hoeken uit het raam iets zag.Ze liep er naartoe en deed het raam open en keek naar buiten. Ze zag in de verte een hele grote mistwolk opkomen. het zag er beangstigend uit. na een paar minuten was het nog steeds het zelfde. De mistwolk had zich niet verspreid en hing dus nog steeds boven het zelfde stukje bos. Sterre wou net het raam weer sluiten toen er opeens op een open plek in het bos (een stuk verder van de mistwolk) een fel licht verscheen. Sterre kneep haar ogen samen om te kijken wat er daar gebeurde. Het felle licht was net zo snel verdwenen als het verscheen. Nu kon sterre beter zien wat daar gebeurd was. ze leunde iets uit het raan en kneep haar ogen bij elkaar. opeens wist ze het. ze zag een grote steenmet een uitsteeksel aan de boven kant. om die rots stonden 5 kleinere stenen waarvan 1 gebroken was. sterre wist meteen wat het was en rende naar het schilderij toe. ze pakte het op en liep ermee naar het raam. ze probeerde het schilderij te vergelijken met de stenen daar cerder op. en ja hoor het was precies wat ze dacht. Daar waar het licht vandaan kwam was de plek waar het zwaard van exalcibar ligt. Sterre keek nog even naar het bos en zag dat de mistwolk verdwenen was.

Sterre deed het raam weer dicht en ging op haar bed zitten met het schilderij naast haar. Ze zat na te denken over wat er gebeurd kon zijn. opeens begon het schilderij licht te geven. Sterre schrok zich kapot en moest haar ogen dicht knijpen omdat het licht zo fel was. Na een minuutje was het licht weer verdwenen net zoals hoe het in het bos gebeurde. Ze keek naar het schilderij ze schrok toen ze zag dat de steen met de neus erop in brokken op de grond lag. Meteen wist ze wat er was gebeurd. "PIM!!!" riep ze en ze rende weer naar het raam toe om te kijken of ze iemand kon zien. Pim zintuig is afgenomen maar hoe hebben ze dat gedaan en hoe gaat het nu met hem? vroeg sterre zich af. ze bleef nog 5 minuten bij het raam staan om te kijken of ze wat zag maar niks kon ze zien. Toen bedacht ze zich opeens dat er nog een schilderij in de kast lag en ze rende naar de kast toe om te kijken wat er op dat schilderij stond. Ze pakte het op en keek er goed naar. Daarna liet ze het van schrik uit haar handen vallen. Ze kon niet geloven wat er op de afbeelding stond. Zij lag in een bed met haar ogen dicht, het leek wel of ze dood ging. Ana, Pim en Marcel stonden met een verdrietig gezicht erom heen en raphael zat naast sterre op het bed met het zwaard in zijn handen. Sterre zag dat raphael (op de afbeelding) tranen in zijn ogen had. Er stond ook nog een tekst bij in het hoekje van het schilderij. 'Zij die aan het zintuig tast toebehoord, word gered door het zintuig gehoor. Zijn hand in die van haar, is ware liefde altijd waar.' (ik ben niet echt goed in rijmen;)) Sterre dacht even na. wat zou dat betekenen? Opeens hoorde ze gerommel van de andere kant van de deur, sterre pakte bliksem snel het schilderij op en stopte het weer in de kast. Toen werd de deur keihard open gesmeten.

Ondertussen bij Pim en Raphael:

"Pim word wakker! Pim!!" riep raphael in paniek. De mist was weggetrokkken maar pim lag nog steeds bewusteloos op de grond. "PIM!!!" riep Raphael keihard. pim deed langzaam zijn ogen open. "Wat... Wat is er gebeurd?" vroeg hij toen raphael hem hielp met opstaan. In de verte kwamen Marcel en anastacia aan gerend. "Nou het werd mistig en toen opeens viel je flauw" zei Raphael maar nu wat rustiger. Ana en marcel waren nu bij de andere 2 jongens aangekomen en ana rende meteen naar Raphael toe en knuffelde hem bijna dood. "Ow Raphje ik was zo ongerust, wat is er gebeurd?" vroeg ze terwijl ze haar gezicht in zijn t-shirt begroef. Raphael trok een vies gezicht en schudde haar van haar af. wat een boze blik op ana's gezicht maakte. Iedereen keek naar pim die hevig over zijn neus aan het wrijven was. "Dude, wat heb je?" vroeg marcel na een paar minuten. Pim keek de andere aan. "Ik denk dat ik weet wat er gebeurd is."zei hij toen hij iedereen 1 voor 1 had aangekeken. iedereen keek hem benieuwd aan. Maar pim zei helemaal niks. Ana begon haar geduld te verliezen. "Wat is er gebeurd dan?" vroeg ze een blik in haar ogen die pim niet kon plaatsen. Pim zuchtte en zei toen: "Mijn zintuig is afgenomen!" de andere schrokken. "Wat?" vroegen ze met z'n 3en in koor. Pim kon het niet helemaal uit leggen maar hij wist bijna wel zeker dat die man er achter zat. "Maar waarvoor dan, waarvoor hebben ze je zintuig nodig?" vroeg raphael. "Weet ik niet, maar ik ben bang dat ze niet alleen maar achter mij aan zaten. ik denk dat ze ook jullie zintuigen willen!" zei pim nadenkend. Hij kon er niet tegen als hij geen goede antwoorden kon krijgen. Iedereen keek elkaar bang aan. "Maar wacht even, ze willen onze zintuigen dus waarschijnlijk ook. maar dan ook die van sterre?  Waarom is sterre degene die ontvoerd is?" vroeg raphael die het een beetje vreemd vond. "Nou omdat sterre het zintuig tast heeft. Dat is het belangrijkste zintuig van de vijf. Zij is de belangrijkste!" zei Pim. opeens begon er iets te dagen bij hem. Hij had ooit iets gelezen in een oud boek en hij hoopte met heel zijn hart dat wat hij had gelezen niet waar was. "Kom we moeten verder voordat er weer een zintuig word afgepakt." zei hij en hij begon weer terug te lopen naar het sleepspoor een eind verderop.

Sterre stond met haar rug tegen de kast getimmerd. Ze staarde bang naar de man die woest de kamer in kwam lopen. In het midden van de kamer bleef de man staan. Sterre herkende hem van een aantal schilderijen aan de wand. De man keek haar boos aan maar zei niks. Alsof hij wachte op het goede moment om zijn prooi te vangen. Sterre was zo bang dat ze niks durfde te doen, te zeggen of zelfs te denken. Na vijf lange minuten begon de man akelig te lachen. Sterre had geen idee waarom dus ze keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. De man zag het en stopte met lachen. "Zo Sterre, zo heet je toch?" vroeg hij op een akelige manier. Sterrie knikte voorzichtig. De man ging verder. "Jij wilt vast wel weten wie ik ben of niet." Sterre durfde niks te zeggen dus ze knikte weer. "Nou dan zal ik je dat vertellen, Ik heet Ewan" zei de man met een brede grijns op zijn gezicht. Sterre begreep niet wat hij nou van plan was. "En je wilt vast ook wel weten wat jij hier doet, toch?" vroeg hij weer. Sterre knikte weer. Ze wou het wel weten ja. "Nou sterre,..." begon Ewan, zijn grijns werd nog breder. "Jij gaat er voor zorgen dat ik het zwaard van exalcibar in handen krijg en wil je weten hoe je dat gaat doen?" Sterre wist niet of ze dat wou weten want ze wou het zwaard helemaal niet voor Ewan pakken. Ewan ging onverstoorbaar verder. "ik gaat je zintuig opgeven voor het zwaard en dan zal er nog iets moeten gebeuren maar dat zeg ik nu nog niet... Ik moet eerst nog 3 andere zintuigen te pakken krijgen" zei hij. Sterre hield haar adem in, er was dus toch een zintuig afgepakt. Sterre verzamelde al haar moed om een vraag te stellen."Wat heeft u met pim gedaan?" vroeg ze schor. De man lachte even en keek haar met een blik aan waarvan sterre heel nerveus werd. "Dat mijn meisje is voor jou een vraag en voor mij een weet" zei hij gemeen. sterre wou het zo graag weten dat ze even haar angst vergat. "Vertel het me. Wat heeft u met pim gedaan!"riep ze. Het kwam er nogal onbeschoft uit en dat viel bij Ewan in het verkeerde keelgat. Hij liep naar haar toe en pakte haar ruw bij haar kraag beet en duwde haar hard tegen de muur aan. "Pas op je toon, meisje. want anders gaan er vervelende ongelukken gebeuren" siste hij in sterre's oor. Ze keek hem met bange ogen aan. "PAPA!!! Laat haar met rust!" riep op eens een meisje. Het was kim die in de deur opening stond. ze had een beker water en nog een schaaltje met wat fruit in haar handen. Ewan draaide zich naar zijn dochter om en liet sterre los. Sterre hapte even naaradem want Ewan had haar best hard vast gegrepen. Daarna keek ze van Ewan naar Kim. was kim de dochter van Ewan? dacht ze bij zichzelf. "Kim wat doe jij hier je mag hier niet komen." zei Ewan wat rustiger. de blik in zijn ogen waren nu gevuld met geluk en liefde, een blik die sterre raar vond omdat ze hem alleen nog maar met kwaad en woede in zijn ogen had gezien. Kim kwam de kamer in lopen. "Ik kom even wat te eten en te drinken brengen voor sterre. ze zit dan wel gevangen hier maar dat betekend nog niet dat we het haar niet op haar gemak kunnen stellen."zei ze en ze legde de beker wat en het schaaltje fruit op het tafeltje waar nog het lege bekertje en eten van daarvoor stonden. Ze draaide zich daarna weer naar haar vader en keek hem met een blik aan dat hij moest vertrekken. Ewan leek te gehoorzamen en liep de kamer uit. voordat hij verdween riep hij nog "Niet te lang blijven bij haar."daarna was hij weg. Sterre haalde opgelucht adem. en keek Kim dankbaar aan. "Gaat het met je?" vroeg Kim toen ze sterre haar witte gezicht zag. Sterre knikte. "gewoon de schrik"zei ze zacht. Sterre liep naar het bed en ging er op zitten. Kim kwam naast haar zitten. "Het spijt me dat mijn vader zo doet hij wilt alleen dat ene zwaard zo graag in handen krijgen" zei kim verontschuldigend. "Maar waarom wilt hij dat zo graag dan?" vroeg sterre zich af. Kim keek even moeilijk maar zuchte toen even en begon te vertellen "Kijk sterre ik mag het je niet vertellen maar ik wil jullie wel helpen dus ik zal een klein stukje vertellen. Mijn vader wilt het zwaard al jaren in handen krijgen maar omdat het zwaard alleen maar uit die rots kan komen als de zintuigen van de vijf in zijn macht zijn wilt hij jullie zintuigen afpakken. met dat zwaard kan hij dingen doen die andere niet kunnen en dat zal alleen maar verderf zaaien. En ik wil dat niet ik wil een gelukkig leven niet een leven waar alles grijs en grauw is." zei kim met tranen in haar ogen. Sterre had medelijden met haar en gaf haar een knuffel. Kim keek haar dankbaar aan. "Maar hoe kunnen we het tegen houden." vroeg sterre. "Ik weet het niet precies maar in de legende staat dat ware liefde in combinatie met het zwaard het kwaad ter neder slaat. ik weet niet precies wat het betekend maar ik geloof dat als we er achterkomen wat het betekend dat we dan weten hoe we mijn vader kunnen tegen houden." Sterre keek even bedenkelijk maar ze kon niet verzinnen wat het betekende. "Luister sterre. ik ga je helpen ontsnappen samen met je 2 vrienden die in de kerkers van het kasteel zijn oke."zei Kim nog even voordat ze op stond en naar de deur liep. Sterre keek haar vragend aan. opeens wist ze het. "Zijn Lexie en Vince hier in het kasteel?" vroeg ze nog voordat kim de deur sloot. Ze zag nog net dat kim knikte. Daarna viel de deur in het slot en was sterre weer alleen.